وداع با معمار افسانه ای سیتکام؛ جیمز باروز درگذشت - مجله پیوند

خانواده باروز در بیانیه ای اختصاصی به مجله پیپل خبر درگذشت او را اعلام کردند: ما زندگی استثنایی و میراث ماندگار جیمز باروز را گرامی می داریم؛ هنرمندی که امروز در آرامش و در کنار خانواده اش چشم از دنیا فروبست. باروز بیش از پنج دهه یکی از جریان سازترین و محبوب ترین کارگردانان تاریخ تلویزیون بود. او به عنوان فیلمسازی افسانه ای، راهنما و نیروی خلاق، به شکل گیری نسل های مختلف کمدی یاری کرد و جادوی خنده را برای مخاطبان سراسر دنیا به ارمغان آورد.

باروز در طول کارنامه حرفه ای خود 11 جایزه امی را به خانه برد. نخستین مجسمه های امی او، دو جایزه پیاپی کارگردانی کمدی در سال های 1980 و 1981 برای کارگردانی مجموعه تاکسی (Taxi) از شبکه ABC بود.

او در هالیوود به علت مهارت منحصربه فردش در کارگردانی اپیزودهای پایلوت (قسمت های آزمایشی) و بازی گرفتن از کستینگ های [به فرآیند انتخاب بازیگران، کستینگ گفته می گردد.] جوان معروفیت داشت؛ به ویژه بازیگران کم تجربه ای که بعدها به ستارگان سریال فرندز (Friends) شبکه NBC تبدیل شدند. بعلاوه در تاریخ تلویزیون از او به عنوان کسی یاد می گردد که با اضافه نمودن دوربین چهارم به دکوپاژ کلاسیک سه دوربینه، افق های تازه ای را در ژانر سیتکام گگردد.

باروز همراه با برادران گلن و لس چارلز، از خالقان اصلی سیتکام ماندگار چیرز (Cheers) بود و از سال 1998 تا 2020 کارگردانی تمامی اپیزودهای سریال ویل و گریس (Will & Grace) شبکه NBC را در دست داشت.

در فوریه 2016، شبکه NBC از این کارگردان و تهیه نماینده مولف تجلیل کرد؛ رویدادی که به مناسبت پشت سر گذاشتن رکورد درخشان هزار اپیزود سیتکام برگزار گردید. این رکورد چشمگیر در 24 نوامبر 2015 و هنگام کات دادن روی صحنه سیتکام کراودد (Crowded) ثبت شد. در ویژه برنامه 21 فوریه که برای ادای احترام به جیمز باروز [با نام Must See TV: An All Star Salute to James Burrows] برگزار گردید، گروه بزرگی از ستارگان مجموعه های مختلف او در استودیوی هالیوود گرد هم آمدند تا به این پیش کسوت تلویزیون ادای احترام نمایند. فقط باروز، که همکارانش او را صرفا با نام جیمی می شناختند، می توانست تد دنسن، شلی لانگ، جنیفر انیستون، کورتنی کاکس، لیسا کودرو، مت له بلانک، دیوید شویمر، تونی دنزا، دنی دویتو، کریستوفر لوید، ملیسا مک کارتی، شان هایس، دبرا مسینگ، جیم پارسونز، جانی گالکی، کیلی کوئوکو، جان کرایر و چارلی شین را زیر یک سقف جمع کند. این ویژه برنامه برای ستایش از مردی بود که مسیر پرتاب این جمع به معروفیت را هموار کرد و با سهم بازپخش آثار (Syndication)، به ثروت آن ها اضافه نمود.

جایگاه منحصربه فرد باروز در صنعت تفریح زمانی ثابت شد که شبکه NBC دو ساعت از گلدن تایم روز یکشنبه خود را به ویژه برنامه تجلیل از او اختصاص داد؛ اتفاقی که در عرصه تلویزیون یک استثنا به شمار می رود. دنیا بینی بصری باروز تنها به اتمسفر استودیوها محدود نماند؛ او با امضای فنی خود، مسیر رشد را برای نسل بعدی کارگردانان کمدی هموار کرد. بسیاری از همکارانش از او نه تنها به عنوان سینماگری فوق العاده بااستعداد، بلکه به عنوان رفیقی وفادار همواره یاد نموده اند.

ریا پرلمن بازیگر مجموعه چیرز و دنی دویتو بازیگر مجموعه تاکسی در بیانیه ای مشترک گفتند: خانه سینما و تلویزیون از فقدان چنین انسان استثنایی ای سوگوار است. جیمی در طول 16 سالی که در سریال های مختلف با او کار کردیم، برای من و ریا فقط یک کارگردان نبود، بلکه حامی، راهنما و استاد بزرگ ما بود. او در پشت دوربین بی رقیب بود. روحیه مثبت، پویایی بی حدومرز و اقتدار او پشت دوربین، تجسم عینی تمام آن چیزی بود که یک لیدر برای هدایت صحنه و خلق کمدی استاندارد احتیاج دارد. بخش تلویزیونی کمپانی دیزنی نیز در بیانیه ای باروز را اسطوره ای در تلویزیون و کارگردانی درخشان که مسئول خلق بسیاری از بلاک باسترهای کمدی دوران ما بود توصیف کرد.

باروز فرزند ایب باروز، نویسنده و کارگردان نامدار تئاتر بود؛ کسی که نمایشنامه های کلاسیک برادوی مانند مردها و عروسک ها را به رشته تحریر درآورده است. جیمز باروز در لس آنجلس به دنیا آمد؛ یعنی جایی که پدرش برای مطرح ترین برنامه های کمدی رادیویی متن می نوشت، اما خانواده باروز خیلی زود به نیویورک مهاجرت کردند. او در اتمسفری سرشار از نویسندگان، بازیگران و کارگردانان بزرگ شد و حلقه ای از دوستان خانوادگی چون جان استاین بک، ادوارد آلبی و ترومن کاپوتی او را با عنوان ایبز کید [فرزند ایب باروز] می شناختند.

اگرچه باروز در لس آنجلس به دنیا آمد، اما در دبیرستان موسیقی و هنر نیویورک درس خواند و سپس به کالج ابرلین و دانشکده درام دانشگاه ییل رفت. پس از فارغ التحصیلی به لس آنجلس بازگشت و به عنوان مربی دیالوگ در مجموعه کمدی کوتاه او.کی. کرکر بی! (O.K. Crackerby!) که به وسیله پدرش خلق شده بود، پشت صحنه رفت.

او بعدتر به نیویورک بازگشت و به عنوان مدیر صحنه در اجرای برادوی نمایش صبحانه در تیفانی (Breakfast at Tiffanys) مشغول به کار شد. نخستین جرقه های کارگردانی او نیز در جریان فراوری همین تئاتر شکل گرفت. او سپس کارگردانی تور نمایشی 40 قیراط (40 Carats) را در دست گرفت و در ادامه، آثار دیگری چون آقای رابرتس (Mister Roberts) را روی صحنه برد.

سال 1974، پرستیژ باروز به عنوان کارگردان تئاتر باعث شد جیمز ال. بروکس و الن برنز از او دعوت نمایند تا یکی از اپیزودهای مجموعه مری تایلر مور (The Mary Tyler Moore Show) را کارگردانی کند. از آن موقع به بعد، او دلبسته جادوی قاب کوچک شد. باروز بیش از 100 مجموعه تلویزیونی را کارگردانی کرد و با ثبت رکورد 22 نامزدی در جوایز انجمن کارگردانان آمریکا (DGA)، پنج بار نیز این جایزه را به خانه برد. کارنامه او به عنوان کارگردان، لیستی طولانی از تاپ تن های تلویزیونی است؛ آثاری چون: فریژر (Frasier) ، دو مرد و نصفی (Two and a Half Men)، تئوری بیگ بنگ (The Big Bang Theory).

تنها تجربه سینمایی باروز بر پرده نقره ای، فیلم ناموفق شریک (Partners) در سال 1982 بود؛ کمدی ای محصول کمپانی پارامونت با بازی رایان اونیل و جان هرت که نتوانست در باکس آفیس و نگاه منتقدان توفیقی کسب کند.

باروز در مسترکلاس [کارگاه تخصصی] و نشست پرسش و پاسخی که سال 2013 در فستیوال کمدی دانشگاه USC برگزار گردید، گفت که همواره معتقد بوده کارگردانان باید در درام و فرایند خلق اثر شریک باشند؛ حتی زمانی که به عنوان کارگردان مهمان تنها برای یک اپیزود به پروژه ای از پیش شکل گرفته می پیوندند.

او درباره چالش با نویسندگان گفت: فقط نقش مبصر یا مامور هدایت و رانندگی را بازی نکنید؛ به درون سناریو شیرجه بزنید و امضای خود را پای کار بگذارید. این کار کیفیت قاب را بالا می برد.

با این حال، مردی که احتمالا بیش از هر فرد دیگری در تاریخ رسانه پشت مانیتور هدایت سیتکام های شبکه ای نشسته بود، تا سرانجام درباره فرمول جادویی موفقیت آثارش فروتن ماند.

در سال 2014، او برای دستاوردهای جریان ساز در کارگردانی تلویزیونی، جایزه یک عمر دستاورد هنری را از سوی انجمن کارگردانان آمریکا دریافت کرد.

باروز از سال 1981 تا 1993 همسر لیندا سولومون بود و پس از آن در سال 1997 با دبی ایستون ازدواج کرد. از او همسرش دبی سه فرزند به یادگار مانده است.

منبع: Variety